Tak Samotna wiedźma
W półmroku przy świecach
Kolejna noc z kulą swą która wszystko wie
Odbija księżyc i pokazuje niebo
A ona modli się, szepty obłędne w pokoju jej
Światło tak powoli rozchodzi
Jak gdyby było zaklęte
W płomienie woskowych świec
Na których siedem znaków wyrytych jest
Budzi się moc, obłuda
Wychodzi z kątów pokoju
I kapie z sufitu niczym krew
Prosto w kielich jej
Z którego pije, pije i więcej chce&
Każe pióru unieść się
Nad pergamin pisząc ścieżki przeznaczenia
W wyroki życia zło wplatane jest
Schowane pod ubraniem jej
Układ kart znów zmienia się
I walet pik wypada z talii wprost w usta jej
Wróży bolesne Wolanie a przyniesie śmierć
Łzy płyną rzeka Hades czeka ich wiek
Królowa już nadchodzi i zbierze plon
Złożony w tajemniczy diabelski krąg
Łapczywie pije zamarzła od dotyku krew
Ich dłoń opada kiedy dotknie jej
Śmieje się z misa przelana łez
Ktoś z niej drwił za życia
Teraz Wolna jest
już nie człowiekiem a zwierzęciem staje się
a wokoło coraz goręcej, goręcej, goręcej&
Dym płynie z duszy kiedy ona znów na wzór piekła smaży się
Zza okna wstaje dzień
Jej noce nie mogą wiecznie miejsca mieć
Na obraz na ścianie pada cień
A ona znów sama gubi, chowa się
Klepsydry kolejny raz poprzewracane
I rozbite szkło i piasek uciekają za nią ze szmerem
Biegnie przeklinając lub modląc się do cienia
W swój ogród bezbarwnych róż
Pocałunki oddaje płatkom oddając kolejne tajemnice
Dzień przyprawia w obłęd
A kiedy gwiazdy znów ją wołają do siebie
Silna jak anioł obłoki tnie
Wzbija w swej mocy się
I wraca w piekło swe..